وبلاگ علی حسین‌زاده

وبلاگ علی حسین‌زاده

در این وبلاگ در مورد علائق و عقایدم می‌نویسم. گاهی نیز مطالبی که برایم جذابند را در اینجا قرار می‌دهم تا بهتر در دسترسم باشند.
»»» باز نشر مطالب با ذکر «وبلاگ علی حسین زاده» و درج لینک به همان مطلب آزاد است مگر اینکه به گونه‌ای دیگر در پائین متن ذکر شده باشد.
»»» لطفا توجه داشته باشید که پیام‌های خصوصی قابل انتشار و طبعا پاسخ نیستند.

آخرین نظرات
  • ۲۰ آبان ۹۶، ۲۳:۲۳ - نقاشی ساختمان
    مرسی
پیوندهای روزانه

۱۳ آبان

يكشنبه, ۱۴ آبان ۱۳۹۶

دبیر کل وقت سازمان ملل در خاطرات خود نوشته است: رجایی نمی‌توانست درک کند چرا نسبت به ایرانی‌ها که چنین آشکارا قربانی تهاجمی خارجی شده بودند، در نیویورک تا بدین‌‌حد، کم همدردی می‌شود.

تصویر: شهید رجایی و کورت والدهایم

۱) خواسته و ناخواسته، در روابط اجتماعی هم، حس همدردی و همراهی در سختی‌ها با کسی که از او خاطره خوشی نداریم، که چه بسا خاطره بد و شرارت‌آلود هم داریم، به حداقل می‌رسد. این یک پدیده کاملا طبیعی است.

۲) از بین همه تعهدات بین‌المللی، برخی شاخص‌ترند و زیر پاگذاشتن آنها راحت‌تر از بقیه، افکار عمومی را علیه کسی که آن را نقض کرده، بسیج می‌کند؛ حمله به سفارت‌خانه و گروگان‌گیری از جمله آن‌هاست.

۳) کورت والدهایم، دبیر کل سازمان ملل متحد در چهاردهه قبل، در خاطرات خود به سفر نخست‌وزیر وقت ایران (محمدعلی رجایی) به نیویورک اشاره کرده است؛ سه هفته بعد از شروع جنگ و قریب یک سال بعد از اشغال سفارت آمریکا در تهران و گروگان‌گیری. دبیر کل وقت سازمان ملل در خاطرات خود نوشته است: «رجایی نمی‌توانست درک کند چرا نسبت به ایرانی‌ها که چنین آشکارا قربانی تهاجمی خارجی شده بودند، در نیویورک تا بدین‌‌حد، کم همدردی می‌شود. با تلخکامی از بی‌عدالتی در سازمان ملل متحد شکایت کرد. در مدت دو روز اقامت او در نیویورک درگفت‌وگویی طولانی با او کوشیدم برایش روشن کنم که نمی‌تواند انتظار کمکی در زمینه شکایت خود داشته باشد تا زمانی که ایران به رغم محکوم دانستن گروگان‌گیری از طرف جهانیان، همچنان گروگان‌ها را در زندان نگه‌داشته است. او نظایر این سخنان را از باقی مقامات هم شنید.»
این تنها یک نمونه است؛ واقعیت آن است اقدام برنامه‌ریزی شده ۱۳ آبان ۵۸ به لحاظ معنوی و مادی، ضربه سنگینی به انقلاب و ایران و ایرانی وارد کرد. به تبع همین رخداد، حس همدردی و همراهی با جمهوری اسلامی ایران در مجامع بین‌المللی زایل شد، دشمنان ایران ِانقلابی احیا و متحد شدند و صدامیان برای حمله به ایران، تشجیع.

۴) توجیه اشغال سفارت و گروگان‌گیری به اعتبار شور و هیجان انقلابی (صرفا در چهار دهه قبل) یک چیز است، تداوم تکریم و تقدیس این بدعهدی، چیزی دیگر.
ادامه بزرگداشت ۱۳ آبان ۵۸ در خوشبینانه‌ترین حالت، می‌تواند ناشی از رودروایسی و تعارفات در مواجهه با ژست‌های صدر انقلاب باشد و در بدبینانه‌ترین حالت، سندی بر منتفع شدن از تداوم تخطئه انقلاب و نظام در فراسوی مرزها.

منبع

لینک ثابت و کوتاه به این مطلب: http://alihzadeh.blog.ir/post/283
باز نشر این مطالب با ذکر منبع آزاد است.

سایر مطالب

    • ۹۶/۰۸/۱۴
    • علی حسین‌زاده

    ایران

    جامعه

    سازمان

    نظرات  (۲)

  • محمدباقر قنبری نصرآبادی
  • سلام و احترام

    این گیومه آغازش مشخص است؛ اما پایانش را می‌شود شما بگویید؟

    دبیر کل وقت سازمان ملل در خاطرات خود نوشته است: «رجایی نمی‌توانست درک کند چرا نسبت به ایرانی‌ها که چنین آشکارا قربانی تهاجمی خارجی شده بودند، در نیویورک تا بدین‌‌حد، کم همدردی می‌شود.

    تشکر!
    پاسخ:
    سلام. دیگر آغاز هم ندارد!!!
  • محمدباقر قنبری نصرآبادی
  • می‌خواستم همین قسمت این مطلب را برای دوستم بفرستم!
    باشه ممنون.

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی