وبلاگ علی حسین زاده

صفحه شخصی علی حسین زاده در برگیرنده یادداشت‌هایی در رابطه با سیستم‌عامل لینوکس، مدیریت، و...
alihzadeh.blog.ir Weblog Logo

وبلاگ علی حسین زاده

صفحه شخصی علی حسین زاده در برگیرنده یادداشت‌هایی در رابطه با سیستم‌عامل لینوکس، مدیریت، و...

وبلاگ علی حسین زاده

علی حسین زاده هستم؛ در این وبلاگ در مورد علائق و عقایدم می‌نویسم. گاهی هم مطالبی را که برایم جذابند را در اینجا قرار می‌دهم تا بهتر در دسترسم باشند.
»»» باز نشر مطالب با ذکر «وبلاگ علی حسین زاده» و درج لینک به همان مطلب آزاد است مگر اینکه به گونه‌ای دیگر در پائین متن ذکر شده باشد.
»»» لطفا توجه داشته باشید که من نمی‌توانم به پیام‌های خصوصی پاسخ دهم.

آخرین نظرات

زمان مناسب تغییر شغل

يكشنبه, ۱۱ فروردين ۱۳۹۲

زمان مناسب ترک شغلتقریبا هیچ‌کس نیست که روزهای ناخوشایندی را در محل کار خود تجربه نکرده باشد یا حتی ممکن است بعضی‌ها مدت زمان طولانی را با همین احساس ناامیدی نسبت به کار خود سپری کنند. اما چگونه می‌توان تفاوت میان نارضایتی معمولی یا مقطعی را در مقابل عدم تناسب شغلی واقعی تشخیص داد؟ چگونه متوجه می‌شوید که اکنون واقعا آماده هستید که کار خود را تغییر دهید؟ و اگر به این نتیجه رسیدید، چگونه با وقار شغل خود را ترک کنید؟

افراد خبره چه می‌گویند؟

ترک شغل می‌تواند بر موفقیت حرفه‌ای شما اثر منفی بگذارد و زندگی شخصی‌تان را دستخوش درهم گسیختگی‌ کند. اما ماندن در یک موقعیت نامطلوب نیز می‌تواند اثرات به مراتب بدتری داشته باشد. لئونارد شلسینگر، رییس کالج بابسون می‌گوید «من افراد زیادی را می‌شناسم که به خاطر ناراحتی از واقعیت فعلی زندگی‌شان، از کار افتاده شده‌اند.» زیرا برای آنها در وضعیت فعلی ماندن همیشه راحت‌تر است. دانیل گولاتی به عنوان یک کارآفرین و یکی از نویسندگان «مجموعه داستان‌هایی از بهترین و درخشان‌ترین رهبران جوان کسب‌وکار» می‌گوید «بیشتر افراد، مدت بسیار طولانی در شغل نامناسب خود می‌مانند چرا که در دنیای شرکت‌ها افراد در نقش‌های خود باقی می‌مانند و شرکت‌ها افراد را مطابق با نقش‌های ایده‌آل خود انتخاب نمی‌کنند.» اما نگذارید گرفتار این وضعیت شوید. در اینجا توضیح می‌دهیم چگونه می‌توان تصمیم گرفت که آیا واقعا زمان رفتن فرا رسیده است یا خیر و اگر این گونه است، چگونه باید شغل فعلی را به طور موثر ترک کرد:

به سیگنال‌های خود توجه کنید

ابتدا در مورد خود تحقیق کنید که آیا تصویر کلی آینده شغلی شما یا فعالیت‌های روزانه‌تان برای شما هیجان‌انگیز هست یا خیر. شلسینگر می‌گوید «وقتی افراد از من می‌پرسند کارها چگونه پیش می‌رود، جواب همیشگی من این است که من آنچه انجام می‌دهم را دوست دارم، اما این به آن معنا نیست که تا ابد همین‌طور باشد.» در اینجا چند نشانه را ذکر می‌کنیم که نشان می‌دهد جریان عمیق‌تری در حال رخ دادن است:

همواره به خودتان قول می‌دهید که شغل خود را ترک کنید، اما هرگز این کار را انجام نمی‌دهید. گولاتی می‌گوید تصمیماتی از این دست که هرگز عملی نمی‌شوند اغلب نشان‌دهنده آن هستند که یک مشکل اساسی وجود دارد.

دوست ندارید در جایگاه مدیریت قرار بگیرید. اگر نمی‌توانید تحمل کنید که در جایگاه رئیستان باشید، باید عمیقا فکر کنید که به دنبال چه هستید.

گولاتی می‌گوید «احتمال دارد همکاران تشنه‌تر شما خیلی زود شما را پشت سر بگذارند و این موضوع نارضایی شغلی بیشتری برای شما ایجاد کند.»

کارآیی تان همیشه ضعیف است. اگر تلاش می‌کنید بهتر شوید، اما هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیرید، شاید بهتر است به این مساله فکر کنید که آیا قابلیت‌های احراز این شغل را دارید و اینکه آیا آنچه ارائه می‌دهید برای رییس و همکارانتان ارزشمند است یا خیر. شلسینگر هشدار می‌دهد که مواقعی وجود دارد که شما با یک شغل غیرممکن روبه‌رو هستید؛ مثلا کار بیش از حد سخت است یا سیاست‌های کاری بیش از حد پیچیده است یا منابع کافی وجود ندارد یا خود شما فاقد مهارت و تجربه لازم برای آن شغل هستید. اگر متوجه برخی از این نشانه‌ها شدید به آن دقت کنید و از خودتان بپرسید آیا هزینه ماندن در این شغل برای شما منطقی و پذیرفتنی است؟ شاید واقعا ارزش نداشته باشد.

شرایط را خوب بسنجید

برای اینکه بهتر بدانید که آیا آماده ترک شغل خود هستید یا خیر چند آزمون برای ارزیابی آنکه درک شما واقعی است یا خیر انجام دهید. شلسینگر می‌گوید: «بهتر است بر اطلاعاتی تکیه کنید که حاصل ارتباط مستقیم شما با دیگران باشد نه اینکه بر صندلی خود بنشینید و به یک نقطه خیره شوید.» او پیشنهاد می‌کند یک گفت‌وگوی صادقانه با رییس خود درباره اینکه چه احساسی دارید و توانایی حصول چه دستاوردهایی را در سمت شغلی خود دارید انجام دهید. اگر فکر می‌کنید رییستان نسبت به اینگونه مباحث پذیرنده نیست، اقدامات دیگری انجام دهید. گولاتی توصیه می‌کند که به گزارش کارآیی سالانه خود از دو سال قبل تاکنون مراجعه کنید. او می‌گوید: «آیا مرور این گزارش باعث می‌شود شما احساس قدرت کنید یا احساس یاس؟ اگر کارآیی تان به‌رغم اینکه تمام تلاش خود را کرده‌اید ثابت است و بهبود نمی‌یابد، شاید بهتر باشد قبل از آنکه به حسن شهرت حرفه‌ای‌تان لطمه وارد شود کار خود را ترک کنید.» می‌توانید یک تست انجام دهید تا ببینید آیا توسط رییستان نادیده گرفته می‌شوید یا خیر. دفعه بعد که یک کار مهم از طرف رییس خود دریافت کردید، دقت کنید که آیا او به عملکرد شما توجه می‌کند؛ شاید موضوع فقط این باشد که او مهارت‌های شما را احساس نمی‌کند و شما باید تنها برای رفع این مساله اقدام کنید.

ریسک‌ها را بشناسید

قبل از تصمیم گیری نهایی، مطمئن شوید که جنبه‌های منفی ترک شغل را هم مورد ارزیابی قرار داده اید. حتی اگر مطمئن شدید که در شغل نامناسبی قرار دارید، ترک کردن شغل ریسک‌هایی به همراه دارد. ممکن است به روابط موجود آسیب وارد شود، درآمد مورد نیاز خود را از دست بدهید یا به سوابق کاری‌تان لطمه وارد شود.طبق نظر گولاتی، اغلب افراد در کل زندگی شغلی خود ده موقعیت ترک شغل دارند که متوسط طول عمر هر شغل چهار سال است. او می‌گوید: «اگر تغییر شغل شما بیش از این میزان است، ممکن است شرکت‌ها به شما به عنوان یک کارمند نامتعهد سریالی نگاه کنند.» این مساله به حسن شهرت حرفه‌ای شما لطمه وارد می‌کند و باعث می‌شود در آینده مشکل‌تر بتوانید شغل جدید پیدا کنید. گولاتی می‌گوید: «این مساله زمانی مشکل ساز می‌شود که شغلی را که واقعا می‌خواستید را پیدا کنید اما به‌خاطر رزومه کاری خطرناک تان راه ورود پیدا نکنید.»

همیشه گزینه‌های آماده داشته باشید

با تصمیم گیری برای اقدامات آتی خود قبل از ترک شغل می‌توانید ریسک‌های این کار را کاهش دهید. هر دو متخصص فوق معتقدند بهتر است قبل از ترک شغل فعلی تان، اگر یک برنامه کامل ندارید، حداقل بدانید که چه کاری می‌خواهید انجام دهید. گولاتی می‌گوید: «افراد زمانی باید شغل فعلی خود را ترک کنند که مطمئن باشند موقعیت بهتری به‌دست می‌آورند نه اینکه تنها از روی احساسات و برای جلوگیری از درگیرشدن در یک موقعیت منفی دست به این کار بزنند.» شلسینگر نیز اضافه می‌کند «من هرگز بدون برنامه شغل خود را ترک نمی‌کنم؛ این برنامه می‌تواند یک استراتژی آگاهانه برای آنچه می‌خواهیم انجام دهیم باشد یا امتحان کردن روش‌های عملی که نشان دهد چه شغلی برای شخصیت ما مناسب‌تر است.» البته این کار همیشه امکان پذیر نیست. گولاتی می‌گوید: «اغلب افراد به نتیجه اقدام خود فکر نمی‌کنند بخصوص اگر از لحاظ مالی تامین باشند یا احساس کنند نیاز دارند مدتی بدون مزاحمت تنها باشند.»

بی مقدمه برای تغییر تصمیم نگیرید

شاید در خیال خود تصمیم بگیرید هر چه می‌خواهید به رییستان بگویید و با تحقیر او شرکت را ترک کنید، اما این‌کار فقط احساس راحتی کوتاه‌مدت به شما می‌دهد و می‌تواند حیات حرفه‌ای شما را کاملا خراب کند. شلسینگر می‌گوید: هیچ چیز بدتر از این نیست که یک موقعیت نامناسب ایجاد کنید و به شکل بدی شرکت را ترک کنید. شیوه ترک شرکت به‌اندازه شیوه ورود مهم است. این تصمیم را با کسانی که در زندگی تان مهم هستند در میان بگذارید: همسر، فرزندان، دوستان. با راهنماها و روسای قبلی خود مشورت کنید. از همه مهم‌تر، شلسینگر پیشنهاد می‌کند: «به این موضوع از دید رییستان نگاه کنید و فکر کنید چگونه می‌توانید این فرآیند را طوری پیش ببرید که رفتن شما با احترام و آبرومند باشد.» گولاتی نیز معتقد است: «زمانی که تصمیم گرفتید شرکت را ترک کنید و به فکر آخرین روز کاری خود هستید، باید این موضوع را به مدیر مستقیم خود اطلاع دهید و طبق قانون شرکت عمل کنید.»

اصولی که باید به خاطر داشت:

  • از خودتان بپرسید آیا می‌توانید این کار را انجام دهید و آیا هزینه‌های انجام آن بیش از حد زیاد است یا خیر.
  • در کارها و رفتارهای خود دقت کنید که آیا موقعیت فعلی شما غیرقابل تغییر است یا خیر.
  • قبل از ترک شغل برای آینده خود برنامه داشته باشید.
  • اگر دوست ندارید با ارتقا در شغل خود به جای رییس یا مقام ارشدتان قرار بگیرید، در این شغل نمانید. اما قبل از ترک شغل باید چشم‌اندازی از آینده داشته باشید.
  • هر چقدر هم که ناراضی بودید، پل‌ها را پشت سر خود خراب نکنید. این کار می‌تواند به شهرت حرفه‌ای شما لطمه وارد کند.
  • ترک شغل را به یک عادت برای خود تبدیل نکنید، این کار به رزومه شغلی شما لطمه وارد می‌کند.

موردکاوی شماره ۱

هزینه ماندن را بررسی کنید

آدام پارک در اوایل سال ۲۰۰۷ به بخش حقوق صاحبان سهام شرکت گلدمن ساکس هنگ‌کنگ پیوست. آدام شغل خود را دوست داشت و شغل او همان بود که آرزویش را داشت: او هر روز مطالب بیشتری می‌آموخت و با افراد باهوش و ماهر کار می‌کرد. اما تقریبا در پایان سال ۲۰۰۸ اوضاع تغییر کرد.

بحران مالی شرکت را مجبور به اتخاذ سیاست‌های انقباضی کرد. آدام در اولین دسته مشمولان تعدیل نیرو نبود و احتمال اخراجش ضعیف بود، اما موقعیت بسیار ناپایدار بود. او می‌گوید: «برای ناهار بیرون می‌رفتیم و وقتی باز می‌گشتیم همکاری که کنار ما می‌نشست رفته بود.» همچنین او احساس می‌کرد تعدیل نیرو به طور غیرحرفه‌ای انجام می‌شود. او می‌گوید «کارمندی که ۲۰ سال در آنجا کار کرده بود به همان شیوه‌ای اخراج می‌شد که همه کارمندان دیگر اخراج می‌شدند.» بعد از اولین دور تعدیل، مدیران به ناظران گفتند کسانی که اخراج نشدند جزو بهترین‌ها در شرکت بوده‌اند. اما چند ماه بعد، عده‌ای از همین بهترین‌ها نیز اخراج شدند. در این زمان بود که آدام به فکر ترک شرکت افتاد. او می‌گوید: «به یاد دارم که شروع به تفکر کردم، به این نتیجه رسیدم که من هم چندان برای آنها اهمیت ندارم. هیچکس اهمیت ندارد.» اما زمان سختی برای ترک شغل بود و او تصمیم گرفت فعلا مدتی بماند. اما همچنان به دنبال فرصت‌های شغلی دیگر بود.

یک روز در راه رفتن به باشگاه برای ورزش در ساعت ناهار به پسر بچه‌ای برخورد که مادرش را گم کرده بود. وقتی افسر پلیس از آدام خواست به پسر بچه کمک کند، اولین فکری که به ذهن آدام رسید این بود که «من وقت ندارم این کار را انجام دهم.» البته او این کار را کرد، اما بعد از آن، تمام روز از عکس‌العمل اولیه خود ناراحت بود. «من دو سال قبل چنین انسانی نبودم: کسی که آنقدر مشغول است که فرصت ندارد به کودکی که مادرش را گم کرده کمک کند. مرا چه شده است؟» این تجربه او را قانع کرد که باید شغل خود را ترک کند. هزینه ماندن بیشتر از فایده آن بود. او بعد از آنکه پاداش سالانه خود را دریافت کرد، استعفا داد. البته آدام بعد از آن، به سرعت کار پیدا نکرد هرچند ۱۴ ماه بعد در دایره حقوقی بانک دیگری استخدام شد. اما در عوض طی این مدت، او برای دیدار با خانواده و دوستان به مسافرت می‌پرداخت. او می‌گوید: «این بهترین تصمیمی بود که در تمام زندگی ام گرفتم. انسان، کمتر می‌تواند به چنین آرامش ذهنی‌ای دست یابد.»

موردکاوی شماره ۲

یک سوال از خود بپرسید

آمال کاپور به مدت یک سال و نیم در یک شرکت مشاوره مدیریت جهانی به عنوان مشاور ارشد مشغول به کار بود تا اینکه به این فکر افتاد که شاید زمان ترک شغل فرا رسیده باشد. آمال احساس می‌کرد در کارها دخالتی ندارد. او می‌گوید «درباره نقش خود در کار فکر می‌کردم و اینکه آیا این شرکت هنوز جای مناسبی برای من هست یا خیر.» او سعی می‌کرد همه فاکتورهایی را که در تصمیم او اثرگذار هستند در نظر بگیرد: مسائل مالی، تعادل کار و زندگی، موقعیت پیشرفت، اما نمی‌توانست تصمیم بگیرد که کدام یک برای او از همه مهم‌تر هستند.

سپس راهنمایش او را تشویق کرد که فقط به یک سوال جواب بدهد: از شغل خود چه انتظاری داری؟ آمال فهمید شغلی را می‌خواهد که او را آماده کند تا روزی کسب‌و‌کار خودش را ایجاد نماید. به همین خاطر، نیاز به تجربه عملیاتی و فرصت‌های رهبری داشت که هیچ‌کدام از آنها در شغل فعلی برای او مهیا نبود.

او تصمیم گرفت در یک شرکت کوچک‌تر به دنبال شغل اجرایی‌تری باشد. او در حالی که همچنان در استخدام همان شرکت بود به دنبال شغل جدید می‌گشت، اما زمان کافی برای پرداختن به این کار را نداشت. او فکر می‌کرد بزرگ‌ترین ریسک ترک شغل، مسائل مالی است اما به این نتیجه رسید که چند ماه بدون درآمد می‌تواند دوام بیاورد. اما از طرفی نمی‌خواست خودش را گرفتار کند. او می‌گوید «هر چه بیشتر در شغلی که با نیازهای من مطابق نبود می‌ماندم، بیشتر نسبت به ناتوانی خود در انجام اقدام درست ناامید می‌شدم. در نهایت باید به خود و توانایی خود تکیه می‌کردم که نه فقط «یک شغل» بلکه «یک شغل مناسب» پیدا کنم.» بعد از آنکه او دو ماه و نیم به دنبال شغل جدید گشت، توانست کار جدیدی در یک شرکت کوچک رسانه‌ای بیابد.

منبع: دنیای اقتصاد

 

لینک ثابت و کوتاه به این مطلب: http://alihzadeh.blog.ir/post/54

توجه: باز نشر مطالب با ذکر «وبلاگ علی حسین‌زاده» و درج لینک به همان مطلب در این وبلاگ، آزاد است.


مطلب مرتبط:

  • ۹۲/۰۱/۱۱
  • علی حسین زاده

ترک شغل

تغییر شغل

تناسب شغلی

کسب و کار

نظرات  (۶)

مشکل من این است که نمیتوانم برای اینده خودم شغل پیداکنم لطفا برایم کمکم کنید

مشکل من نیز تغییر شغل است از کار کنونی خسته شده ام از همه لحاظ وقت تفریح وبا خانواده بودن را ندارم ثانیا احساس می کنم دارم تو این کار فرسودن میشم وبه جایی نمی رسم کمکم کنید
  • بهتاش بسطامی
  • سلام. خوشم میاد که علمی داری کار می کنی. ما که دل رو به دریا زدیم و رفتیم... شما هم خیلی سخت نگیر بیا بیرون...
    پاسخ:
    بذار ببینم شما چکار میکنی، بعدش ما هم دل رو میزنیم به دریا ;)
    با تشکر از مطالب مفیدتون
    با سلام من از متخصصان اجرایی برق فشار قوی هستم و الان در یکی از معتبرترین شرکت های منطقه خودم مشغولم و یک سرپرست اجرایی با موقعیت خوبم.
    اما حقوقی که دریافت میکنم با درآمد زایی که برای شرکت دارم متقارن نیست 
    تصمیم گرفتم برای خودم به صورت پیمانکاری کار کنم 
    با توجه به شرایط اقتصادی کشور و تجربیات خودتون لطفا راهنمایی کنید
  • حسین نادری
  • سلام و عرض احترام
    من اگر بخواهم لینوکس رو یاد بگیرم می تونم در کنار شغلم کار دیگری داشته باشم ؟ 
    متوسط درامد ماهیانه چقدر می باشد ؟ 
    ممنون میشم راهنمایی کنید دوست دارم دوره هاشو برم و فرا بگیرم و درامد زا باشه برام
    اگر پاسختون رو به مایلم بفرستید ممنون میشم 
    با تشکر :)
    Hosein-naderi@hotmail.com

    پاسخ:

    به نقل از جادی:‌

    یک ادمین لینوکس چه مهارت هایی لازم داره یا چطوری در لینوکس حرفه ای بشیم؟

    این سوال زیاد از من می شه و گفتم یکبار درست در وبلاگ بنویسم. اکثرا هم انتظار اینه که لیستی بدیم از کتاب ها و مدرک‌ها یا حتی فهرستی از دستورات و مفاهیم. اما واقعیت امر اینه که لینوکس اصلا سخت نیست و ادمین خوب بودنش نیاز به دانش عجیبی در شروع کار نداره. یک مدیر سیستم تازه کار معمولا باید کنار یک حرفه ای کار کنه و چیزهای جدید یاد بگیره و در نتیجه چیزی که براش مهمتر از دانش است، یاد گرفتن مهارت‌های مربوط به یاد گرفتن است!

    مطمئنا اگر شما می خواین مسوول یک سیستم لینوکسی باشین باید کمی لینوکس بدونین! برای اینکار تقریبا هر دوره یا کتاب LPIC1 به شما کمک می کنه و لازمه اعتراف کنم که در کارهای روزمره، مطالب LPIC1 تقریبا از هر چیزی که شما باهاش برخورد می کنین سطح بالاتره. (دوره من رو که دیدین؟ (: )). پس برای شروع با LPIC1 شروع کنین و کلیتش رو بفهمین. این فهمیدن پایه قدم‌های بعدی است.

    نظر شخصی من اینه که برای سیستم ادمین خوب بودن، فهمیدن پایه ها، مفهوم فایل سیستم، دایرکتوری بندی لینوکس، مفهوم دامون و سرویس و … و درک فلسفه یونیکس و پوزیکس بسیار مهمتر از دونستن دستورات است. دونستن دستورات خوبه ولی برای پیشرفت شما نیاز به فهم دارین و این فهم پله به پله اتفاق می افته.

    گفتم پله به پله؟ بله بله. این بسیار مهمه. اگر می خواین در نرم افزار / تکنولوژی پیشرفت کنین بسیار مهمه که پایه ها رو درک کنین. تا وقتی نمی تونین خط صاف بکشین نمی تونین نقاشی خوبی درست کنین و اونی که می بینین بدون درک پایه ها ظاهرا کارهای عجیب غریب می کنه شبیه کسی است که با خریدن یک کتاب نقاشی که کلی نقطه شماره دار داره و وصل کردن نقطه ها به ترتیب شماره به همدیگه برای شما نقش مار می کشه (: با حوصله باشین، هر چیزی رو سرچ کنین، بخونین، هر جایی هر چیزی که شنیدین که نمی دونستین چیه برین سراغ گوگل انگلیسی و man pageهای لینوکس و بخونین و دقیقا درک کنین اون زیر چی می گذره و سریع تبدیل می شین به آدمی که وقتی کسی چیزی رو درک نمی کنه یا مشکلی هست که منشاء اش معلوم نیست، می یان سراغ شما – چون شما می فهمین اون پایین چی می گذره.

    در نهایت نکته بسیار مهم داشتن روحیه تیمی و درک این است که هر کس ممکنه اشتباه کنه و پذیرش این اشتباه کاری است که شما رو از دروغگوها جدا می کنه – و متاسفانه دروغگوها ممکنه پیشرفت کنن ولی خوشبختانه هیچ وقت حرفه ای نمی شن و از کارشون هم لذت نمی برن. الکی نگین همه چیز رو بلدین، الکی نگین هیچ چیز تقصیر شما نیست و خودتون رو از مشکلات دور نکنین. هر مشکل فرصت یاد گرفتن یک چیز جدید است و تکمیل کردن پایه ها و اگر یادتون باشه آدم حرفه ای کسی است که پایه ها رو بلده.

    پس به شکل خلاصه:

    • دونستن کلیاتی از دستورها مهمه ولی مهمترین بخش نیست. LPIC1 رو دوره کنین
    • بخش حفظی لینوکس رو می شه در حد کار راه افتادن یکی دو هفته ای یاد گرفت
    • هیچ چیز حفظی نیست (: درک کردن و استمرار در هر چیزی باعث می شه بقیه فکر کنن شما چیزها رو حفظ کردین
    • اشتیاق داشته باشین و از کارتون لذت ببرین. اگر با لذت یاد نمی گیرین یعنی اینکار برای شما نیست
    • مطلقا هیچ وقت در هیچ شرایطی چیزی که نمی فهمین رو کپی پیست نکنین. با دولایه یاد گرفتن تقریبا می شه هر چیزی رو در دنیای کامپیوترها فهمید. یکبار وقت بذارین و یک عمر لذت ببرین.
    • هیچ وقت احساس خفن بودن نکنین و با علاقه و اشتیاق یاد بگیرین و بگین «نمی دونم ولی یاد می گیرم»
    • جرات اشتباه داشته باشین. تکنولوژی خیلی وقت ها با سعی و خطا و تلاش کار می کنه و بهترین آدم کسی است که اشتباهات رو اصلاح می کنه نه کسی که اشتباه نمی کنه
    • با تیم کار کنین. از هم تیمی ها یاد بگیرین، به هم تیمی ها یاد بدین و در کنار هم پیش برین. اون آدمی که عینک سیاه می زنه و سرش تو لپ تاپه و فضاسازی هکری می کنه، در شرکت معمولا خز ترین آدم است‌ (:
    • گوگل بهترین دوست شماست و برای اینکه دوستی حفظ بشه، باید چیزهایی که خودتون یاد می گیرین رو هم یک جایی مثلا وبلاگ، فروم، ویکی، … بنویسین.
    • لبخند بزنین. اگر نمی تونین لبخند بزنین یعنی یک جای کار اشکال داره!
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی